Dit verandert hoe u naar wellness kijkt

De lucht boven IJsland is grauw en hard. We stijgen op in Eyrarbakki, een klein vissersdorpje aan de kust. De helikopter tilt ons over zwarte vlaktes en vulkanische kraters. Kilometers niets. Tot plots, midden in dat landschap, een blauwe vlek verschijnt. De Blue Lagoon.

We landen gewoon naast het complex. De wieken draaien nog na wanneer ik uitstap. Een paar minuten later sta ik binnen in The Retreat. En het eerste wat opvalt: de stilte. Na dat lawaai van de helikopter voelt die bijna vreemd. Ik krijg mijn kamer te zien, met uitzicht op de lavavelden. Badjas aan, slippers, en richting spa.

Alles zit slim in elkaar. Een soort ritueel dat je stap voor stap volgt. Scrub, silica, algen… het vertraagt vanzelf. En dan de massage. In het water. Ik laat me achterover vallen en word gewoon opgevangen. Daarna drijf ik, terwijl iemand me zacht voortduwt en masseert. Een beetje onwennig in het begin. Maar na een paar minuten laat ik dat los.

Iedereen gaat naar de Blue Lagoon. Maar meestal sta je er tussen honderden anderen. Hier niet. Hier is het stil. Afgeschermd. Alsof het even alleen voor mij bestaat.

De oprijlaan leidt naar een vrij massief, strak gebouw. Ik heb mijn twijfels. Tot de deur opengaat. Niets doet vermoeden welke grandeur schuilgaat achter de inkom van het Grand Hotel Abano. 

Kandelaars, Venetiaanse zetels, de rokerige, gedragen stem van een zangeres in de James Bond-bar. Personeel in donkere pakken met zwarte strik, dat me met de nodige egards ontvangt. Ik flits terug in de tijd. Een vleugje Titanic. Het perfecte decor voor een paar dagen vertragen. Zwembaden van 35 graden, binnen en buiten. Een schaduwrijke palmentuin. Een wellness met meer dan honderd behandelkamers en gerichte behandelingen.

’s Morgens trek ik op ontdekking in de omliggende dorpen in de heuvels rond de Colli Euganei. In de namiddag kies ik voor pure verwennerij: een helend modderbad en een massage. Dit is een wellnessoord zoals ik het me voorstel uit een andere tijd.

De weg slingert zich omhoog door de Dolomieten. Bochten, dennenbossen, steeds minder verkeer. Tot plots dat gebouw opduikt. Strak, modern, maar tegelijk helemaal in het landschap verankerd. Binnen valt me op hoe open en eenvoudig de lobby oogt. Het zou ook niet uitmaken, mijn ogen dwalen af naar de gigantische ramen en het uitzicht over de ruwe bergpieken.

De spa draait hier rond een bepaald systeem. Geen klassieke wellness waar alles door elkaar loopt, maar verschillende paden die je volgt. Green Dragon, Red Phoenix, White Tiger… elk met hun eigen temperatuur, hun eigen ritme. Ik probeer er een paar uit. Sauna, stoom, koud water. Het bouwt zich rustig op. Maar wat blijft hangen, is iets anders.

De Black Tortoise. Die zit wat meer verscholen. Een zoutgrot, warme lucht, en daarna drijven in een bad met mineraalrijk water. Alles wordt trager. Ademhaling, gedachten. Heerlijk.

De eerste indruk is anders dan verwacht. Geen klassieke lobby, geen hotelgevoel. Eerder iets rustig, strak. Bijna minimalistisch, maar tegelijk warm en gezellig. Dit is zeker geen gewone spa.

Ik neem plaats voor de intake. Geen snelle checklist, maar een echt gesprek. We praten over mijn slaap, energie, gewoontes. Dingen waar je zelf zelden bij stilstaat. Even later sta ik buiten op het terras. Mijn ogen dwalen af naar de Middellandse Zee. Het contrast is groot. Binnen alles gericht en doordacht, buiten alleen maar ruimte.

De dagen krijgen een ander ritme. Behandelingen, beweging, momenten van rust. Alles lijkt op elkaar afgestemd. Niet overdreven, niet zwaar. Gewoon… logisch. Hier zit duidelijk een idee achter. En ik merk dat het werkt.

Euphoria is het project van Marina Efraimoglou, een voormalige bankier die na een kankerdiagnose haar leven volledig heeft omgegooid en zich is gaan verdiepen in oosterse geneeskunde en energiehealing. Dat voel je hier.

In de spa volg ik een trap die langzaam naar beneden draait. De ruimtes voelen anders. Stil. Bijna religieus. De hele beleving lijkt een verticale reis door het gebouw. Stap voor stap ontdek ik de verschillende verdiepingen. Beneden blijf ik staan bij de Sphere Pool. Een ronde ruimte, stenen bogen, zacht licht. Het ziet er nogal buitenaards uit.

Buiten wandel ik richting Mystras. Oude ruïnes, kloosters tegen de heuvels. De bergstad ademt nog altijd die ingetogen intensiteit van het Byzantijnse rijk, een stille kracht die in Euphoria wordt doorgetrokken.

De weg slingert zich door de Beierse Alpen. Bossen, bergen, weinig verkeer. Wanneer Schloss Elmau in mijn zicht komt, doet het me meer denken aan een landgoed dan aan een hotel. Bijna iets statigs, maar zonder afstandelijk te worden.

Binnen merk ik meteen dat dit geen klassieke wellnessplek is. Mensen zitten te lezen, er speelt zacht muziek. Het voelt eerder als een huis waar toevallig ook een spa is. Ik wandel door de gangen en kom langs een zaal waar een pianist aan het repeteren is. Later hoor ik dat hier het hele jaar door concerten plaatsvinden. Niet als extra, maar als deel van de plek.

Mijn kamer kijkt uit over de bergen. Die blijven overal aanwezig. Ook vanuit de spa. Er zijn trouwens meerdere spa’s op het domein. Geen centrale plek waar alles samenkomt, maar verschillende ruimtes verspreid over het domein. Binnen, buiten, stil, of net wat levendiger.

Ik merk dat ik nergens echt moet zijn. Geen ritme dat wordt opgelegd. Geen pad dat gevolgd moet worden. Na een wandeling in de bergen kom ik terug en ga ik even in het warme water zitten. Daarna een boek. Niets hoeft, alles kan. Wat een zalige vrijheid.